1-      جامعۀ جدید از وجود افراد و گروههایی با افکار و عقاید متفاوت و گاه متضا تشکیل می شود.

2-      وجود افکار و عقائد متفاوت باعث وجود منافع متضاد میشود.

3-      یکی از اصول زندگی در چنین جوامعی، برخورداری از میزان قابل توجهی از مدارا و رواداری  دربارۀ تحمل عقاید دیگران، احترام به حقوق و منافع آنها است.

4-      در جامعۀ ایران افراد و گروهها، از تفاوتهای عیدتی و فکری بسیاری برخوردارند.

5-      ایران دارای دولتی اصولگرا (اسلامگرای افراطی) است.

6-      به گفتۀ اریک فروم، با بوجود آمدن یک روند مثبت اجتماعی بازگشت به ماقبل آن موجب مقاومتهای اجتماعی میشود.

7-      پس از دوم خرداد76 یک روند نسبی مثبت از آزادیهای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی بوجود آمد.

8-      دولت جدید با حمایت گروههای تندرو اسلامگرا که تشکیل مدینۀ فاضلۀ خود را در روی کار آمدن این دولت میدیدند، ناگزیر است تا ارزشهای هواداران خود را تا «حداکثر ممکن» یا «حداکثر باید» پیگیری کند که این امر مستقیماً در تضاد با  عقاید و منافع بخش قابل توجهی از افراد و گروههای جامعه میباشد.

9-      اصولگرایان حاضرند برای رسیدن به اهداف خود به سرکوب مخالفان می پردازند و انتقادات دیگران را برای آنها مهم نیست. (اشاره به برخوردهای جدید با زنان، دانشجویان، روزنامه نگاران و طرح جدید مبارزه با بدحجابی). این رویکرد ممکن است مخالفان را در دام حرکتهای تند مانند شورش بیاندازد.

10-   چنانچه اصولگرایان در برنامه های خود پیروز نشوند و دولت و مجلس را در انتخابات پیش رو از دست بدهند (که در صورت آزادانه بودن انتابات و حضور مخالفان حتمی است) چون اهل مدارا و رواداری  نیستند، به برخوردهای خشونت آمیز روی میآورند.